Ile wydawać na jedzenie? Dlaczego cudzy budżet tak mało nam mówi

Najpierw policzmy to samo

„My wydajemy znacznie mniej” brzmi przekonująco, dopóki nie zapytamy o szczegóły. Czy w tej kwocie są obiady w pracy? Pizza w piątek? Szkolna stołówka? Magda i Tomek zaczynają od własnych paragonów. Znajdują na nich kapsułki do prania i szampon, które bank zapisał razem z żywnością jako zakupy w supermarkecie.

Rozdzielają ostatnie 30 dni na produkty i napoje bezalkoholowe do domu oraz gotowe posiłki: stołówkę, restauracje, kawę na mieście i zamówienia wraz z dostawą. Do pierwszej grupy należą też składniki kanapek do pracy. Chemia, kosmetyki, alkohol i karma dla zwierząt zostają poza jedzeniem. Uwzględniają płatności obojga i zakupy gotówkowe.

Historia Magdy i Tomka oraz wszystkie poniższe kwoty są wymyślone; pokazują sposób liczenia, nie zalecany limit. U pary wychodzi 1 800 zł na jedzenie. Zestawmy ich rachunek z rodziną dwojga dorosłych i dwojga dzieci korzystających ze szkolnych obiadów. Porównanie samych 1 450 zł pary z rodzinnymi 3 040 zł mieszałoby różną liczbę osób i różne zakupy. Widać to od razu w tabeli.

„W tym miesiącu będziemy częściej gotować”

Magda i Tomek zostają przy 1 800 zł na kolejny miesiąc liczący 30 dni. Przeznaczają 1 500 zł na produkty i 300 zł na kupione posiłki. Suma się nie zmienia, więc sam podział nie przynosi oszczędności. Ma za to odpowiadać ich zamiarowi: więcej kolacji w domu, mniej zamówień w ostatniej chwili.

Zaglądają do kalendarza. We wtorki oboje wracają późno, w niedzielę spodziewają się gości. Na razie zakładają, że dadzą radę ugotować także we wtorek. W kuchni mają jeszcze makaron, ryż i olej. Dopisują większe zapasy do notatki, żeby później pamiętać, dlaczego któryś tydzień wymagał mniejszych zakupów.

Wasz punkt wyjścia może być inny. Dzieci na feriach, delegacja albo kilka dni urlopu w domu zmienią liczbę posiłków. Dlatego własny kalendarz przyda się bardziej niż cudza kwota bez wyjaśnienia, co obejmuje.

Miesiąc nie kończy się po czterech sobotach

Z 1 500 zł na produkty w 30-dniowym miesiącu wychodzi 350 zł na siedem dni: 1 500 ÷ 30 × 7. Cztery takie tygodnie to 28 dni i 1 400 zł. Pozostałe 100 zł przypada na ostatnie dwa dni. Jeśli miesiąc ma 31 dni, zmieńcie dzielnik na 31.

350 zł jest punktem odniesienia, nie obowiązkiem wydawania codziennie tej samej sumy. Większy sobotni paragon może zaopatrzyć kuchnię na kilka dni. Patrzcie więc równocześnie na pozostałe pieniądze i zapasy. Stołówkę oraz wyjścia para nadal opłaca z oddzielnych 300 zł.

Po tygodniu: wtorkowy obiad przyjechał z dostawą

We wtorek plany przegrywają ze zmęczeniem. Magda i Tomek zamawiają kolację, choć składniki czekają w lodówce. Następnego dnia wykorzystują je na obiad; sprawdzają przy tym terminy i warunki przechowywania. Po siedmiu dniach siadają do rachunków. Wydali 390 zł na produkty i 90 zł na kupione posiłki — razem 480 zł.

Zakupy spożywcze przekroczyły tygodniowy punkt odniesienia o 40 zł. Część większego paragonu to jednak zapas na później. Samo przekroczenie nie mówi jeszcze, ile będą potrzebować do końca miesiąca. Z początkowych 1 800 zł zostało 1 320 zł na 23 dni; tak wygląda ich kartka:

Wtorek dostaje prostszy plan

Tomek proponuje obniżyć kwotę na następne zakupy. Magda wraca do wtorku: obiad miał być domowy, ale wymagał gotowania od początku po późnym powrocie. Ustalają więc inną kolejność. W niedzielę przygotują dodatkowe porcje zupy, schłodzą je i zamrożą, a we wtorek bezpiecznie odgrzeją. Składniki zupy uwzględnią w zakupach. Chcą sprawdzić, czy gotowy posiłek w zamrażarce pomoże im trzymać się planu.

Na listę nie trafiają ponownie produkty, których zapas już mają. Odłożone 210 zł na jedzenie poza domem zostaje, w tym umówione sobotnie śniadanie. Nie ogłaszają jeszcze oszczędności: najpierw chcą zobaczyć, czy nowy wtorek rzeczywiście zadziała i czy pozostała kwota wystarczy.

Taką zmianę można wybrać także u siebie. Narodowe Centrum Edukacji Żywieniowej zaleca elastyczne planowanie kilku dni i wykorzystywanie składników w różnych potrawach. Zacznijcie od posiłku, który najczęściej wypada z planu, zamiast od obietnicy, że odtąd będziecie gotować codziennie.

Jeśli pieniędzy nie wystarcza na zwykłe potrzeby żywieniowe, sam limit nie rozwiąże problemu. Trzeba przyjrzeć się całemu budżetowi i możliwościom wsparcia. U Magdy i Tomka pierwsza poprawka dotyczyła jednak czegoś prostszego: planowali kolację dla wypoczętych ludzi, a we wtorek do domu wracali oni sami.